غالبا اين قدرم عقل و کفايت باشد

تا به غايت ره ميخانه نمي دانستم

ور نه مستوري ما تا به چه غايت باشد

زاهد و عجب و نماز و من و مستي و نياز

تا تو را خود ز ميان با که عنايت باشد

زاهد ار راه به رندي نبرد معذور است

عشق کاريست که موقوف هدايت باشد

من که شب ها ره تقوا زده ام با دف و چنگ

اين زمان سر به ره آرم چه حکايت باشد

بنده پير مغانم که ز جهلم برهاند

پير ما هر چه کند عين عنايت باشد

دوش از اين غصه نخفتم که رفيقي مي گفت

حافظ ار مست بود جاي شکايت باشد

صفت پیشروان ره عقل                         آز را پشت سر انداختن است

ای که با چرخ همی بازی نرد                  بردن اینجا،همه را باختن است

اهرمن را به هوس دست مبوس             که اندر اندیشه تیغ آختن است

عجب از گمشدگان نیست عجب            دیو را دیدن و نشناختن است

دل ویرانه عمارت کردن                          خوش تر از کاخ بر افراشتن است

پروین اعتصامی

مرد یعنی  کار و کار و کار و کار

یکسره در شیفت های بی شمار

مثل یک چیزی میان منگنه  

روز و شب ازهر طرف تحت فشار

مرد موجودی است هی  در حال دو

جان بر آرد  تا برآرد انتظار

او خودش همواره درتولید پول

لیک فرزند و عیالش پول خوار

با چه عشقی دائماً درچرخشند

گرد شهد جیب او زنبور وار

چون که آخر شب به منزل می رسد

خسته  اما با لبانی خنده بار

جای چای و یک خدا قوت به او

می شود صد لیست در پیشش قطار

از کتاب و دفتر و خودکار ، تا

اسفناج وپرتقال و زهر مار

آن یکی می خواهد از او شهریه

این یکی هم کفش و کیفی مارک دار

هرچه می گوید که جیبم خالی است

هرچه می گوید ندارم ،  ای حوار

نعره می آید :« به ما مربوط نیست

ما مگر گفتیم  ماهارا بیار»

مرد یعنی آنکه با پول و پله

می شود در خانه ، صاحب اعتبار

مرد یعنی سکته ،یعنی سی سی یو

ختم مطلب ، مرد یعنی جان نثار

خلقتش اصلا به این منظور بود

تا در آرد روزگار از وی دمار

شاعر: مصطفی مشایخی

                                                               بيار باده که بنياد عمر بر بادست

غلام همت آنم که زير چرخ کبود

                                                             ز هر چه رنگ تعلق پذيرد آزادست

چه گويمت که به ميخانه دوش مست و خراب

                                                            سروش عالم غيبم چه مژده ها دادست

که اي بلندنظر شاهباز سدره نشين

                                                             نشيمن تو نه اين کنج محنت آبادست

حافظ

برای مشاهده ی متن کامل شعر ادامه ی مطلب را کلیک نمایید...

نشنيدي كه صوفيي مي كوفت        زير نعلين خويش ميخي چند

آستينش گرفت سرهنگي              كه بيا نعل بر ستورم بند

گلستان سعدی

 اين يكي عزيز مصر شد پس اين توانگر به جشم حقارت د رفقيه نظر كردي و گفتي من به سلطنت

 رسيدم و اين همچنان در مسكنت بمانده است گفت اي برادر شكر نعمت باري عزَا اسمه همجنان

 افزونتر است بر من كه ميراث پيغمبران يافتم يعني علم و تورا ميراث فرعون و هامان رسيد يعني ملك

 مصر

من آن مورم كه بر پايم بمالند          نه زنبورم كه ازدستم بنالند

كجاخود شكر اين نعمت گزارم        كه زور مردم آزاري ندارم

گلستان سعدی

نماند حاتم طايي وليك تا به ابد         بماند نام بلندش به نيكوي مشهور

زكوة مال به در كن كه فضله رز را   چو باغبان بزند بيشتر دهد انگور

نبشته است بر گور بهرام گور            كه دست كرم به ز بازوي زور

گلستان سعدی

                                       خوشا آنکه پاک آمد و پاک رفت

 زتقوا جامه در بر کن      

                                        که پاکان ز تقوا جامه پوشیدند و رفتند

خوشا آنان که با عزت ز گیتی

                                       بساط خویش بر چیدند و رفتند

ز کالاهای این آشفته بازار

                                       محبت را پسندید و رفتند

هی اسید و باز دعوا می کنند              خاک عالم بر سر ما می کنند

درس چون در مغزداغم می رود             می شود فرار و فوری می پرد

بار سنگین فیزیک لج کرده است          اهرم ذهن مرا کج کرده است

روز و شب معلوم و مجهول می کنم         ذهن خود را اینگونه مشغول می کنم

این مسائل که فیزیک بر هم زده                مرکز ثقل مرا بر هم زده

جبر و مجهولات است آن درد است درد        چهره ام از دست جبر زرد است زرد

گه گله از دست تانژانت می کنم               گه شکایت از کتانژانت می کنم

برای مشاهدی ادامه ی شعر ادامه ی مطلب را کلیک نمایید..

از بیابان تا بیابان گام زد                             ضجه ها هر بامداد و شام زد

از قضا با ماده گرگی یار شد                         شیر او نوشید تا پروار شد

بره آهو با عدو سر کرده بود                          زو خیال روی مادر کرده بود

گفت با خود کاین همان ام منست           شیر گرمش ، شربت کام منست

بی خبر کان گرگ بود آهو نبود                     و آنکه باید مادری کرد او نبود

در کنار دشمن از خوشباوری                       داشت از گرگ انتظار مادری

روزی آخر گرگ بر آهو پرید                        سینه و قلب و تهیگاهش درید

روزها بر بره آهو شام شد                         تا طعام گرگ خون آشام شد

مهدی سهیلی 

برای مشاهده ی ادامه ی شعر ادامه ی مطلب را کلیک نمایید...

اگر دل نخواهی که ماند نژند                        نخواهی که دایم بوی مستمند

به گفتار پیغمبرت راه جوی                          دل از تیریگی ها بدین آب شوی

چه گفت آن خداوند تنزیل وحی                    خداوند امر و خداوند نهی

که خورشید بعد از رسولان مه                     نتابید بر کس ز بوبکر به

عمر کرد اسلام را آشکار                            بیاراست گیتی چو باغ بهار

پس از هر دو آن عثمان گزین                        خداوند شرم و خداوند دین

چهارم علی بود جفت بتول                        که او را به خوبی ستاید رسول

                                                                                        حکیم ابوالقاسم فردوسی

برای مشاهده ی ادامه ی شعر ادامه ی مطلب را کلیک نمایید

                                                              جان و تن

کودکی در بر قبایی سرخ داشت                             روزگاری زان خوشی خوش می گذاشت

 همچو جان نیکو نگه می داشتش                          بهتر از لوزینه می پنداشتش

 هم ضیاع وهم عقارش می شمرد                          هرزمان گرد وغبارش میسترد

 گرنخی ار آستینش می شکافت                            بهر چاره سوی مادر می شتافت

 نوبت بازی به صحرا وبه دشت                                سر گران از پیش طفلان می گذشت

 فتنه افکند آن قبا اندر میان                                    عاریت می خواستندش کودکان

 کودکی از باغ می آورد به                                       که بیا یک لحظه با من سوی ده

 دیگری آهسته نزدش می نشست                           تا زند بر آن قبای سرخ دست

 روزی آن رهپوی صافی اندرون                                 وقت بازی شد زتلّی واژگون

 جامه اش از خار وسر از سنگ خست                       آن یکی یک سر درید  آن یک شکست

 طفل مسکین بی خبر از سر که چیست                   پارگیهای قبا دید وگریست

 از سرش گرچه بسی خوناب ریخت                          او برای جامه از چشم آب ریخت

 گر به چشم دل ببینیم ای رفیق                              همچو آن طفلیم ما در این طرق

 جامه ی رنگین ما آز وهواست                                هر چه بر ما می رسد از آزماست

 در هوس افزون ودر عقل اندکیم                               سالها داریم اما کودکیم

 جان رها کرده در فکر تنیم                                       تن بمرد و در غم پیراهنیم    

منبع : www.borand.blogfa.com  

باز آ باز آ هر آنکه هستی بازا

                                           گر گبر و یهود و بت پرستی باز آ

این درگه ما درگه ناامیدی نیست

                                             صد بار اگر توبه شکستی باز آ

كه چرا غافل از احوال دل خويشتنم

از کجا آمده ام؟ آمدنم بهر چه بود؟

به کجا می روم آخر ننمایی وطنم

من به خود نیامدم که به خود باز روم

آنکه آورده مرا باز برد در وطنم

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

ای خوش آنروز که پرواز کنم تا بر دوست

به هوای سر کویش پر و بالی بزنم

مولوی

                                            تو را دردی بود کان دوا نیست

خدا در دل هر بیگانه پیداست

                                            ولی بیگانه با او آشنا نیست

یکی گفتا که ایزد در کجا هست

                                           بدو گفتم ای غافل کجا نیست

فروغش در دل روشن هویداست

                                           ولیکن تیره دل با او آشنا نیست

( هر کس به اندازه ی سعی و تلاش خود به درجات عالی خواهد رسید)

و من طلب العلی سهر الیالی

(و کسی که خواهان درجات بالاست باید شب بیداری بکشد)

و من رام العلی من غیر کدٍ

(و کسی که بخواهد بدون تلاش و سختی به بزرگی برسد)

اضاع العمر فی طلب المحال

(عمر خود را در پی به دست آوردن چیز محالی تلف کرده است)

امام شافعی

ترک لذتها و شهوت ها سخاست 

                                 هر که در شهوت فرو شد بر نخاست

عروهَ الوثقی است این ترک هوا

                                      بر کشد این شاه جان را بر سماء

مولوی

                                                  دو چيز است از او بر رفيقان حرام

  اول آنكه مالش به باطل خورند

                                                   دوم آنكه نامش به زشتي برند

 هر آنكس كه برد نام مردم به عار

                                                  تو چشم نكويي از او مدار

  كه اندر قفاي تو گويد همان

                                                 كه پيش تو گفت از پس مردمان

سعدي شيرازي  

تو اين قلاده بر گردن نگيري

تو كه در خانه ي خود زن نداري

خبر از حال زار من نداري

من نمي گويم كه مامان تو بد خوست

اگر يك زن نكو باشد فقط اوست

زن من از بهترين زنهاي دهر است

ولي با اين همه زن عين زهر است